Nasip

Menhus bişeydir sanmak

Sanmak insanı ziyan eder 

Bazen eder seni külden beter 

Ben çoğu şeyi sandım 

Zannettim,

Kendimi de seni de zay ettim

Yalan söyledim,

Hem kendime hemde sana,

Ben aslında kendimi değil seni aradım.

Kendimi ararken,

Olmaktan en çok korktuğum yerde buldum.

Sende...

Bazen yolumu şaşırdım,

Bazen de yönümü...

Ama yoruldum diye laf yapmadım.

Söylediler anlattılar, dediler ki;

Aşk illettir, ifettir,

Aşk ibrettir, felakettir...

Tek bi hecesine bakmadım.

Sana aldandım ve en çok da inandım.

Dediler ki,

Olma Abdülhak Hamit Tarhan

Dedim bırak,

Boşuna mı yürek vermiş mevlam

Nasipse kuş bile taşa çarpar,

Hiç bir vukuat tesadüf değil.

Arşın fevkinde tüm herşey yazılı,

Eğer taş yerine güle çarptıysan sonun değil ki hüsran.

Su yolunu bulur akar,

Bilmiyorum zerda yare kim bakar,

Birimiz Leyla olur,

Yada birimiz Mecnun,

Acep felek hangimizi yakar.

İki kişi sever kavuşursa mutluluk,

Biri sever biri kaçarsa aşk,

İkiside sever ama kavuşamazsa efsane olur.

Ya bu efsane senin hoşuna mı gider?

Eve yürürüm peşimde kurt köpek,

Yine de istediğim seninle hasbihal etmek.

İnsan her güzel şeyi sona bırakır

Tıpkı en güzel lokma gibi

Ve lakin ya karnın doyar 

Yada iştah kaçar.