Nazım'ca
üzüntüleri sildim, kederlerdeyim
seni beklediğim akşamlar geride kaldı
ama yine özlemlerdeyim
beni paylaştın, dertlerimi de
acı verdin, gam verdin
sil istedim üzüntüyü
bozuntuya vermedin
yaşa yaşayabildiğince
sevdin birkez
ne diyeyim
sevdalar da eskidiler
bilinmezlerdeyim seninle..
sevgi duvarlarını aş
karşı sokakta nazlı bir ceylan
önümüz yaz
kelimeler üst üste
sen yine de yaz
kara günün sade kırlangıçları
demir rengi, boz
yalınayak, fakirlik
ne güzel şey yaşamak
geceyarısı pencereden görünen
boş caddeler
yarını bekleyen geceler
insanlar, kalabalık, olabildiğince
işçiler, köylüler, bilimum esnaf
sanki yollara dökülecekmiş gibiler
bu ne heyecan, bu ne dram..?
şiirlerde beklemek geleceği
Nazım'ca bir özlemle
selamlamak gökyüzünü
umarsız, şaşkın..
sen insan dostum
varsın, öyle düşüneceksin
ha deyince
kızmayacaksın kardeşinin her sözüne
olmadık şeyler düşünüp de karartmayasın
sakın ha!..,
geleceğin penceresinden doğacak güneşi..
madem insansın, düşüneceksin öyleyse
herşeyi, birer birer
sonra yazacaksın şiirlerini
insanlık adına, herşeye dair..