Nazsız

saçlarından gelen kokuyla

gittiğim anıdan dönemiyorum

yanımda artık kendi yokluğum

kendimi kendimde bulamıyorum...

gündüz oyunlarıyla koştuğun

dudağımda kalan kirpiklerini aç

bana son defa verdiğin sözü

unuttuğunu nasıl,soramıyorum...

hışırtısıyla ilk yıldızın uykulu

kıpırtılı,ilk ışığıyla günün düşün

düşün yolların bitmeyeceğini sonsuz

nazsız ve yapayalnız kalacağını birgün...

uzaklar da uzar mı son gölgelerde

akşam kokularıyla tınısız yorgunlukta

yankısı da solan bu ben miyim küçüğüm

sessiz yolculuklara bu ağır sürgün...