Ne Temizler İnsanı

geç dalınmış uykunun yorgunluğuyla

ihtiyardı güneş, doğduğunda

şehrin ışıkları yandığında başladı dilimdeki isyanlar

olmuyor

kapatsam da gözlerimi karanlık olmuyor

bir ölüp bin diriliyor adres bırakmadan gidenler

tütünü bitmiş tiryakidir yalnızlık , düşer geceye

düğün alayları geçiyor gelinleri duvaksız

evlerin çatıları deniz, bacaları kayık

alabora oluyor bir anda, başlıyor deprem

uyumak bir sarhoşun düşünde masum öpüşlerle

dilinde cehennem kokusu

olanla değil olmayanlanla hasbihal

görünene değil görünmeyene nazar ederken

serinde delirmek korkusu

şehrin çöpleri toplanmaya başladığında başladı içimdeki korku

ne temizler insanı

acı mı ölüm mü

nerde

ne zaman

ve nasıl

bir nefes ki gece

alevden kor

şimdi

ölümü, ölene değil

kalana sor