Ne Vakit Seni Düşünsem

bir çocuk yüreği gibi saf ve temiz duygularım,

sözlerinin balını süzdü, beş duyumun süzgeciyle...

ne vakit seni düşünsem, bir masal uçuşur başımda

içinde binlerce kelime seni bana anlatır

bir türkü çığırır gece

odamın duvarlarını pembeye çalar

içine çeker kendisini, türkü demlenir renginde

ne vakit seni düşünsem, taşın toprağın titremesi azar

tozuna gönderdiğim bir düzine isyan

işkence çeker

gece gündüz ipek giysiler seçer birbirini izler

güzel doğru her ne varsa

dörtbir eksenimde halay çeker

ne vakit seni düşünsem, başıma çiviler çakan yalnızlık

taklalar atarak zemine düşer

renkten renge giren bukalemun gibi kaçar

yağmur duasına bıraktığım duygular

sevinç çığlıklarıyla bana döner

şifası bir tatlı buseyle

sızlayan kemiklerimi toplamaya başlar

ne vakit seni düşünsem, kuş gibi uçup gider içimdeki cenaze havası

sana bakan gözlerim bir nefis ziyafet çeker, bakışlarının tadında

mutlulugun gölgesinde sere serpe uzansam senli düslere

kozasından yeni çıkan ipekböceği gibi

sonsuzluğa şaha kalkan

bakış tarzım değişir

ne vakit seni düşünsem, ellerimde tuttuğum karamsarlığım

buğday tanelerine dönüşür avuçlarımda

attığım her adımda bir tane düşer

inançlarımı dağıtan yanlışların dalgası, ayaklarıma düştükçe

dilimden dökülen her kelimenin hecesi

tırnağımla ezer

ne vakit seni düşünsem, kalemimden bir damla mürekkep akar kalbime,

duvar örgülü çehreni öpsem, gül yüzün gözümün ferine akar....

28.04.2011