Ne Yoksul İnsanlar Tanıdım

Ne yoksul insanlar tanıdım,

İşyerimizin arka sokaklarında.

Barakadan bozma,tuğlalı,kerpiç,teneke evlerde...

Sandalyeleri,masaları bile yok,yedikleri, içtikleri yerlerde...

Şerefleri,kendilerinden bir adım önde,

Güzellikleri,enginlikleri olumlu yönde...

Ne yoksul insanlar tanıdım;

Dünyanın en zenginleri sıralamasında derecesi yok,sonda,

Gönül zenginliğinde kimse yetişemez,

Herkesi kucaklar,sarar;sanki bir anakonda...

Hayatta senden bir şey istemez,

Verirsen alır,vermezsen bir adım geri kalır.

Günde beş on lirayla geçinirde,

İntihar etmek aklının köşesinden geçmez...

Ne yoksul insanlar tanıdım;

Evinde bir tek televizyonu,radyosu bile yok.

Elektriği suyu kesik aylardır,

Mum ışığında sabahlar,yine de bir milim isyanı yok...

Ne yoksul insanlar tanıdım;

İçinde bulunduğu duruma bile espriyle yaklaşan.

Gönül zenginlikleri ile beni mat ettiler.

Bir deri bir kemiktiler belki,

İyi ki tanıdım,iyi ki vardılar.

İnsanlığıma insanlık eklediler...