Neden

Ayağı kırık bi at gibi,

Yol ortasında gördü dibi.

Son demleri yaşarken,

Neden her daim yenilgi?

Madem ayağını kıracaktın,

Madem tutup vuracaktın,

Vicdanın çıt bile çıkarmazken,

Neden o vakit koşmayı öğrettin?

Ayağını taş değil, sevda kırdı.

Yol değil, yürek yarım kaldı.

İlacının olmadığını biliyorken,

Neden o yarayla bile sana vardı ?

Dört nala umuda koşardı,

Yelesinde rüzgar değdikçe coşardı.

Tüm dünya ayağının altındayken,

Neden kırbaç? bilirdin korkardı.

Şimdi at öldü, meydan yalan.

Kalp damarlarında vuslat kalan,

Bi sevda uğruna sana varırken ,

Neden vurdun? Tükendi can...