Neden Hep Şairler Gizlice Ağlar

Kalemi haykırır yürek yastadır

Neden hep şairler gizlice ağlar

Çile derğahına gelen postadır

Neden hep şairler gizlice ağlar

Bazen Mansur olur bazen Pir sultan

Karacoğlanlardır ışığı tutan

Zannetmem kaygısız çekilip yatan

Neden hep şairler gizlice ağlar

Süsler sevdasını renklerden renge

Gök kuşağı gibi düşer ahenge

Çığlığı isyanı tutarsız denge

Neden hep şairler gizlice ağlar

Duyguları halk dilinde yaşanır

Kalemi yiğittir pusat kuşanır

Gönül terler gözden yağmur boşalır

Neden hep şairler gizlice ağla

Kul Garib'im tebessüm var yüzümde

Yaş kalmadı gayrı gönül gözümde

Azıcık da şairlik var özümde

Neden hep şairler gizlice ağlar