Nef's

ey

insan

yavrusu

büyümeye gör

doğdukça tenine gün,

yaladıkça terini, gölgeni güneş

tuttukça med-cezirinin cemresinde yosun

sakın ola ki belleme solungacında yeşili cennet

sek

mi sek

körpecik

bir nefesken,

nedensiz bir hevesken

cennettir herkese inan nef’s

gün gelir büyümek olur küçülmek

ve sen unutursun adını mayalanamayan dizelerde

döl

tutası,

tutunası

gelmeyen şiirlerde

unutursun kıvamını, kıyamını

iki ayağa bir pabuç, kıdemsiz telaşa,

yivsiz, kalibresiz bir aşka sığmaz ayrılık asla ve

hecesiz uyan(ama)mak olur toprağa ölüm, ölmeye gör…

.

.

.

avcı kılığında, zombi kıvamında birer avız aslında bu çürümüş dünyada....