Nehir

Bir nehrin,

ağır aksak öyküsüdür bu

berrak,

temiz,

coşkulu...

Öylesine serin,

ataşlardan öte

içten,

ay düşer

birde ayrılık

bir fincanda telvesine...

Sesine yar sesine...

Ah geçmiş zamanların asi bebeği

yüzünde dolaşan pırıltılar

bakma mazi şimdi

yak otur 'ellerine kınalar'

Şafaklar vardı hani,

yeşil bir ormanın kokusu gibi 'kokun'

öylesine

şimdi ağlamaklı her hece

şiir,

yankı bulmaz sestir ellerimde...

'hecele her hece bir ataştır, kendinden içre!'

Ve kıyısında papatyalar büyür

bir akarsu özlemidir bendeki

özledim sana akmayı

'özledim sevgili'

vakit çok geç

kapa pencereyi

'bu saatte hüzün koyna alınmaz'

ve ben;

öylesine elemli

ve de kederli

değilim...

Yalan...

Özlemler içinde erimekteyim...

Hoşça kal...