Nergis Rayihalı

sabah kuşları dindiremedi ağrılarımı

nergis kollarının gülüşünü istemiştim

dışarıda nazlı mı nazlı bir yağmur

içeride ellerinin şefkatli buğusu

acıda yok olmak değil boğulmak istiyorum

gülüşünün bana uzanan tüm gerekçelerinde...

pencereden dışarıya bakacak takatim yoktu

içimdeki bağnaz karanlık bana ağlıyordu

ben bağnaz karanlığıma

ağlamaya utanıyordum

çat kapı gelişini düşünüyordum

umulmadık anların tutkulu muştusu gibi

nergis rayihalı edebiyat aşkım benim

gene gel

kolların sürsün yüzyılın hükmünü

öksüz yalnızlığımda...