Neyine Yandım Aşkın...
alacakaranlıklar üzerime çöküyor
titrek yalnızlığımda kayboluyor tüm benliğim
köhne sokaklarda yitip gidiyorum
yenik düştüğüm acılarıma kadeh kaldırıyor sanki tüm şehir
ben düştükçe tüm acımasızlığıyla vuruyor
hırpalıyor kalan son umutlarımı
sensizliğine yandığım bu aşkın
son darbeleri vuruyor tokat gibi yüzüme
yüreğim haykırıyor sen diye
elim yüzüm aşkın karalarına boyanmış
sigaramın dumanında bile sen tütüyorsun
üstüm başım paramparça
yüreğim gibi bedenimde sefil bir halde
kim görse acıyor halime
sensizlik sessizlik senden geriye kalan herşey
acısıyla gölgem gibi peşimde geziyor
bazen durduk yere gülüyorum
ve aniden gözlerimin yaşı dudaklarıma iniyor
konuştuğum her kelimede
dudaklarımdan gözyaşlarım fışkırıyor
artık umutlarımı toprağa gömdüm
sonsuza kadar gitti benden
aşkımı söküp denize attım
kıyıya vuran her dalgada
aşkın sesini dinliyorum
yalnızlığımsa hep benimle
atsam atılmıyor söksem sökülmüyor
kaybolan hayatımı arıyorum bi çare
bir izi bile kalmamış bu şehirde
neyine yandım ben aşkın böyle neyine
ben bile ağlıyorum halime
mum gibi eriyen bu bedenime
yok bir derman yok bir çare