Nihayetinde Aşk

Aşkın haddi hududu

mutluluktu

başlangıcı sonu yoktu

ellerim değerken

gecesini giymeye hazırlanan şehrin kafesinde

ellerine

ve aşk ellerinde büyürken

sözcüksüz bir sohbet araladı kapımızı

sonra

koyu bir karanlık sardı etrafımızı

senin ellerin boştu

sol elin cebinde

sağ elin bir sigara dumanı isinde.

Tükenen sözcükler yüzünden

söyleyemedim

nasıl güzel durmuştu siyah ceketin üzerinde

lacivert kazağının beyaz yakası

başınla gölgelenirken

yüzünün şavkı işledi yüreğime

benim içimde bir çocuk ağlıyordu

yaşımın büyüklüğü yüzünü gizlerken.

Gözler kalbin aynası olalı beri

sözcükleri unutmuştum

ibresini şaşırmış bakışları o gün tanıdım

ve ruhumu kaybetme hevesiyle

kalabalık sokaklara bıraktım.

Nihayetinde aşk haddini bilmedi

mutluluk dedi

ruhumu binbir kederle gasp edip gitti.

(hadi kalk efkarım / beni kaybettiğimiz zamana / bir ünlem daha bırakalım!)