Nöbet Ve İstanbul (askerde 3)

ah başımın belası nöbet zamanları

hep zayıf yerimden yakalıyor beni

kahrediyor, çıldırtıyor her seferinde

tek iyi tarafını biliyorum bunun

hani yalnızım ya, işime geliyor

kapanıp bir köşede, ağlıyorum

ağlamak, yaptığım en kolay şey oluyor

bozuyorum düzenimi bu halden sonra

karanlık koğuşu bir horultu yıkıyor

kimden geliyordu, seçemedim bir türlü

gözüm dışarı dalıyor sonrasında

şehire bakıyorum, beni cezbediyor

o İstanbul, karanlığın altındaki

ışıklar tam bir süs olmuş üzerine

hayran bırakıp, çekiyor kendine

yanaşıp önüne koğuşun penceresinin

saatlerce baktım gece kızı İstanbul'a

kimbilir sen, hangi ışığın birindesin

18/10/1995