Notasını Kaybetmiş Türkü
Bu sabah da güneş, yorgun bir göçmen kuşu gibi
Çekildi ufkun çizgisinden.
Ardında, duvarlardaki o eski takvimin
Yapraklarında saklanacak yer arayan bir zaman bıraktı.
Sessizlik çöktü omuzlarımıza;
Yıldızlar gökyüzünde,
Gümüş bir tepsiye dökülmüş kum taneleri gibi titriyor.
Bir veda, yüreğin kıyısında
Bırakırken tortusunu hüzünle geriye;
Çatlak topraklara fısıldayan çiçeklerin gizli anıydı bu,
Köklerin karanlıkta suya duyduğu o hasret...
Rüzgâr, dağların omuzlarında
Notasını kaybetmiş o esmer türküyü fısıldarken,
Kuşlar çoktan terk etmişti bu göğü.
Biz, bir şafağın kucağında uyanıp
Bir ikindinin gölgesinde soluklandık.
Hâlâ sözcüklerin arasından sızan o ışığa şiirler yazıyoruz;
Belki o yüzden her gün içimizde büyüdü o eski yara,
Unutamadık!
─── ✧ ───
Gülşen Polat
━━━ ❖ ━━━