Notasını Kaybetmiş Türkü

​Bu sabah da güneş, yorgun bir göçmen kuşu gibi

Çekildi ufkun çizgisinden.

Ardında, duvarlardaki o eski takvimin

Yapraklarında saklanacak yer arayan bir zaman bıraktı.

​

Sessizlik çöktü omuzlarımıza;

Yıldızlar gökyüzünde,

Gümüş bir tepsiye dökülmüş kum taneleri gibi titriyor.

Bir veda, yüreğin kıyısında

Bırakırken tortusunu hüzünle geriye;

Çatlak topraklara fısıldayan çiçeklerin gizli anıydı bu,

Köklerin karanlıkta suya duyduğu o hasret...

​Rüzgâr, dağların omuzlarında

Notasını kaybetmiş o esmer türküyü fısıldarken,

Kuşlar çoktan terk etmişti bu göğü.

​

Biz, bir şafağın kucağında uyanıp

Bir ikindinin gölgesinde soluklandık.

Hâlâ sözcüklerin arasından sızan o ışığa şiirler yazıyoruz;

Belki o yüzden her gün içimizde büyüdü o eski yara,

Unutamadık!

​─── ✧ ───

Gülşen Polat

━━━ ❖ ━━━