Nun-u Veda
daha biraz evvel yüzüm buradaydı
kuşlar bile gitmiş uzaklara
sadece şiirlerimde uçuyorlar
ben ifadesizliği yaşarken
parmak uçlarımın yangınına duacı martılar
içimde meçhule yolculuk var
ama ayaklarım derdini anlatamıyor
evde duruyor
nasıl olsa ölecektik diyor
sana anlatsam
yalnız sana
artık uzamıyor saçlarım
çekmecemde uyuyor güneş
aynaya baktığımda
ıssızlık kokuyorum
orta boylu bir işaretim ben
mavi umuduyla işlenmiş kara patiska
yağmalandıktan sonra yaşamı kavrayan
çeyiz sandığı
halime bakıp beni dansa kaldırmamazlık etme
omurgasına otur şiirlerimin
ben biliyorum yıldızlarımın suçunu
bir harf bile eklemeden mektup bıraktım
sevgi yolunda kalan anılara
dokunursam ağlayacak s-özlerim
ateş Tanrısı öperse beni
kalbimin dünyaya sığmadığı yerinden
gel ki susarım
korkma
korkmak göklerin yalnızlığıdır
tutkun sarının sanrılarıydı okuduğun
kimin trajedi çizmez ki dudakları