Nurcan

kaynar dünyam zindanların eşiğinde

sancılar alır başımı gökten

bir deli rüzgar sürüklemiştir

dalgalara sürgün gözlerini kumsalımda

ben yaşadım diyemem sensiz inan

hayat senmişsin oysa

sağlık sen

ölümsüzlük senmişsin Nurcan...

kuşları uçuruyorum bazen

bazen koşuyor taylarım

yüzüyor gecelere eğilen yıldızlar

ısıtmıyor içimi belki gökkuşağının renkleri

ve ıslatmıyor yağmurlar

gözlerim kadar

ışıl ışıl bakıyor

olgunlaşmış yasaklı meyve ağaçtan

cesaret senmişsin oysa

cesurluk sen

cüretkârlık senmişsin Nurcan...

çocuklar görüyorum bazen

feleğin çemberini çeviren

öyle fedakar ki dünya

ve bir o kadar gaddar

sıvanıyor ellerim duaya

tuttuğumda bir dilek aydan

mutluluk senmişsin oysa

umut sen

huzur senmişsin Nurcan...