O An...

Susmak belki de, en olmadık zamanda gelen serinlik bazen

Bir Kasım ayının verdiği hazzı verebilmek sevdiğine

Islak bir caddenin kuruyan yaprağı olmak, sarı ve bulanık

Puslu penceremi elimle sildiğimde karşımda görmek gibi duru,

Saklı sevdamın birden ortaya dökülmesi gibi gerçeksin

Ve bir an susmak, belki de her şeyi anlatan o an?

Söyleyebilmek belki de, en kahraman bakıştan daha öte bazen

Bir menekşenin hüznünü gösterebilmek sevdiğine

Kör bir bıçağın keskinliğinde kalmak, garip ve soğuk

Nemli gözlerimi kınalı ellerinle siler gibi helal,

Terli ve karanlık bir kabus sonrası uyanmak kadar mavisin

Ve birden söyleyebilmek, belki de her şeyi o an?

Yaşayabilmek belki de, seni sensiz kabul etmekten daha beter bazen

Bir karacanın gözleri tadındaki geceleri anlatabilmek sevdiğine

Karlı bir sonbaharın çimen kokan toprağı olmak, beyaz ve şeffaf

Tahta bir beşikte bebeğini sallayan çocuk kadar temiz

Geri kalan ömrümün her soluğu kadar benimsin

Ve bir an yaşayabilmek, belki de Cenneti o an?

Ölebilmek belki de, bir kefene sarılmaktan daha anlamlı bazen

Yediveren gülünün tomurcuğunu koklatabilmek sevdiğine

Gökyüzüne açılan eller kadar nurlu olmak, sakin ve samimi

Toprağıma damlayan gözyaşınla ıslanmaya hazır

Gamzendeki çukura gömüldüğümü bilir gibi huzurluyum

Ve bir an ölebilmek, belki de seninle o an?