O Bendi Aslında

Yaşamak mı zor yoksa şiir yazmak mı

Görmek mi gerek dünyayı yoksa bakmak mı

Gitmek mi zor kalmak mı

Yoksa

Yoksa

O yoksa yaşamak mı ?

İnsandı O;her şeysiz,çırılçıplak yalnızlığında

Tek başına

Elleri küçücüktü O'nun

Gözleri büyüktü,o her şeyi gören rengarenk

Bazen kara çiçeğim olurdu

Bazen de sarı bir çiçek gönül bahçemde.

Kadındı O;gerdansız,kalçasız bir kadın !

Kadındı O;tapıncım,idolüm,Afrodit'im.

Kadındı O;yalnız benim Aspasia'm.

O bir katarın yük vagonu gibi dolu,

O bir okyanus gibi derin ve duru,

Akvaryumdaki balık gibi sessiz ve ürkek,

Kaktüs gibi dikenliydi bazen.

Piton kadar güçlü,katır kadar inatçı,

Akrep kadar tehlikeliydi aynı zamanda.

O bir taş kadar sert

Bir gonca kadar da yumuşacıktı .

Pamuk gibi,kadife gibi yumuşacıktı O.

O tehlikedeydi.

Tehlikedeki kadındı O.

Tehlikedeki kadın tehlikelidir aynı zamanda.

Olsun,

O benim canımdı.

O kadın benimdi velhasıl...

Dar gelen şehrin keşmekeşliğinde bunalmadan

Caddeler Boyu yol aldık önce kolkola aldırmadan

Bir poliüretan gönderdik en markalısından

En cafcaflısından

Mutfağa

Ardından oturma gruplarını seyreyledik

Özgün bir desen bulup onları da gönderdik

Oturmaya

Sonra Pierre Cardin'e girip soyunduk

Baştan ayağa

Cicilerimizi kuşanırken boy aynasında.

Paşabahçe'nin kristalleri,kadehleri derken

Daldık kasaba,manava gün bitmeden

Zavallı taksici amadeydi emrimize...

Akşam oldu çağırdık misafirlerimizi

Koyulduk muhabbetimize

Fasıl şahane

Yıldızlandı gece

Ve içtik elinden kahve

Bilirsin kahve bahane

İpini toplarken gecenin o giz uçurtmasının

Uzaklardan sesi duyulurken hocanın

Kollarımda uyuyordu başın

Büyüktü aşkım ve aşkın...

Ya gözyaşlarım ?

İçime sinmiş bir küf ve rutubet kokusu

Yarısı karanlık

Yarısı aydınlık

Her şey karmakarışık

Dudaklarındaki kızılcık

Ve buğday ambarındaki dun yaratık...

Düşünüyorum

Düşünüyorum da

Gitmek mi zor kalmak mı

Yoksa

Yoksa

O yoksa yaşamak mı ?

Eylül 1996

(*)Bu şiir Nilgün ALEMDAR'a ithaf edilmiştir.