O Çöl Öyküsüdür Ondurmaz Kalbimizi

"Güneş kristal aksiyle vurduğunda denize, bir martı kapayıp kanatlarını boşluğa nasıl bırakırsa kendini, bir anlık pırıltının peşinden; bir anlık aşkla dalar ateşe pervane ve cennetin kapıları, var ile yok arasında gerçekleşmiş o cezbe halinde, bir anda açılır dîlbaz dervişe..."

Beni sana götürene şükür;

yolları ayrı düşürüp özlemin olgunlaştıran iksirini tattırana hamd!

Rahmeti göğe koyan da O,

toprağa katan da O...

O ister acıyla güldürür,

ister gözyaşıyla ondurur...

İstiyorsan aşk iste;

aşksıza gelen ecel insanı öldürür!

Ah, şu kayıp mısraların esrik dervişi olmayaydım;

kaybolmayaydım mananın tek çıkışlı labirentinde;

o yasak meyvelerden tadıp da

pişmanlığın iç cehenneminde arınmayaydım;

bulur muydun, beni bulduğunda Adem'in öyküsünü ben de?

Aşkı bulduran seni bulmak mı?

Öyleyse neden büyüyor aşk içimde, seni kaybettikçe...

Aşkı büyüten yokluğunsa eğer;

ne arıyor fikrim kavuşmanın yüreğimdeki yerleşkesinde?

Seni bana getirene şükür,

aşkı aşkla buldurana hamd,

aşk ile maşuku unutturana secde...

O nehirler ki bulmuştur artık denizini;

ne çıkar, sen aktığın yatakları artık hiç bilme!