O Şarışın Rüzgarının Ardından Çok Ağladım Ve Çok Bekledim Dönersin Diye

Sarışın bir rüzgar,

boncuk mavisi bir iklim...

Çokça suskun bir fırtınanın öncesiydi mevsim...

Çarşaf gibiydi bakışların

dalıp dalıp ıslandığım...

Tenindeki bahçe benim!

Benim nefesindeki bahar,

ıtırlı menevişim...

Seni bulmuşum,

kaybetmişim...

En güzel günlerimi cami bahçesine terk etmişim!

Çingeneler almış gençliğimi...

Benliğimi,

evinin arka sokağında kaybolmuş çocuk gibi

saçma ve kimsesiz bırakmışım...

Yazık değil mi bana,

güzel bir masalın ortasında uyumuş

çocuk gibi yarım kalmışım?

Ne desem de dönsen?

K ü s m ü ş ü m . . .

A ğ l a m ı ş ı m . . .