Odalar Dinliyor Biz Şairleri

Oda dinliyor.
Bundan eminim.
Duvarlar CANSIZ değil,
ONLAR kulak.

Saatin akrebi yok,
yelkovanı yok.
Ama zamanı biliyor.
Ne zaman düşünsem,
bir tık eksiliyor içimden.

Masaya oturuyorum.
Sandalyenin gıcırdaması
benden önce konuşuyor.
Sanki biri not alıyor:
şimdi oturdu,
şimdi tereddüt etti.

Bir ses var.
Fısıltı değil
fazla net.
Fazla düzenli.
Düzensiz olsaydı
delilik der geçerdim.

Ama mantıklı.
İşte bu korkutuyor.

“Yaz,” diyor.
“Yazmazsan da biliyoruz.”

Kim biliyor?
Saat mi?
Oda mı?
Yoksa benden önce gelen
ve hâlâ çıkamayan
başka bir ben mi?

Kâğıda bir cümle yazıyorum.
Saat duruyor.
Cümleyi siliyorum.
Saat devam ediyor.

Demek ki
yanlış olan zaman değil,
ben veya SEN.

Ayna yok burada.
Gerek de yok.
Çünkü her yüzey
yansıtıyor SİLUETİNİ.

Ve hepsinde
aynı ifade:
AYNI GÜLÜMSEYEN GÖZLER…

Nabzımı sayıyorum.
Saydıkça artıyor.
Bu bir tuzak.
Saymazsam da artacak.

Demek ki
oyunun kuralları
benimle ilgili değil.

Ses tekrar konuşuyor:
“şAİRLER yalnız YAZAR.”

Sonra ekliyor:
“Deliler de.”

Saat bir kez
yüksek sesle tıklıyor.
Bunu yapmazdı.
Bir uyarı mı,
yoksa onay mı
bilmiyorum.

Kapıya bakıyorum.
Kapı bana bakıyor.
Hangimizin kilitli olduğunu
artık ayırt edemiyorum.

Son cümleyi yazıyorum,
ama kimin yazdığını bilmiyorum:

“Paranoya,
aklın
hayatta kalma biçimidir.”

Saat susuyor.
Oda rahatlıyor.
Ses memnun.

sEN YOKSUN

Ben
hala burada MIYIM BELKİ…