Öğrendim

Sen yine de affet,

Benim bu telaşım çocukluğuma uzanır

Herkesten önce otururdum sofraya,

Herkesten önce kalkar...

Kursağım üç öğün aş,

Gözlerim beş öğün yaş dolardı

Yağmurlu ve hüzünlü bir günde

Doğdun derdi anam, ıslak bir sesle...

Bir düğmesini ıskalardım hep gömleğimin

Öteki tekini bulamazdım çoraplarımın

Saçlarımın bir tarafı hep kalkıktı

Aklımdakilerle, dilimdekiler yarışırdı hep

Bu yüzden şiire sevdalandım,

Mola verdiğim zamanlarda

Bağcıkları çözülürdü,

Düştüğüm yerden ayağa kalkardı botlarım

Yetişmeye çalıştığım her şey gibi

Bağlanırdım gülen her yüze

Kanardım o yüzlerin açtığı yaralarda

İçimdeki kırlarda,

Dört nala koştururdum

Güneşi,

Umudu,

Sevinci

Ve inatla kovalardım zaman denen haydutu

Sanki hisseme kısa bir ömür biçilmişte

Doyasıya yaşayamayacakmış gibi

Telaşlı ordular beslerdim içimde

Sen yine de affet beni,

Bu çocuksu hallerim solumun inceliğindendir

Bahçelerim talan edildi benim

Heveslerim nazara geldi

Her dokunan bir ihanet kesiği attı bedenime

Bunca yıldır niye küstüm baharlara, bilmiyordun

Şimdi mevsimsiz bir bahara yeşillendi bahçem

Gözlerin karşıma dikildiğinde

Bitti sanki telaşım

Durdu içimde koşturan çocuk

Belki büyüyordum

Bilemedim susmayı

Yüreğimdekini öğrenince dilim,

Yine telaşlandım...

Affet beni,

Dilini bilmediğim topraklarda,

Konuşulmazmış, öğrendim...