Öl( Eme )mek
Ölümler biriktirdim kucağımda
Yağlı ilmekler geçirdim boynuma
O kadar çok asıldım ki
Yaralar kanamaz oldu boynumda
Ama hiç kurtulamadım
Ayaklarımdaki sehbadan
Boynumdaki ilmekten
Hayatı anlamsızlaştıran boşluktan
Üzülemiyorum
Gülemiyorum
Bilemiyorum
Memnuniyetle kabul ediyorum ölümü
Sevgilim ilk ve son kez çeviriyorum senden yüzümü
Seni katmak istemiyorum bu gün yazıma
Kalemi tutmak zor geliyor koluma
Anlatacak bir durum yok aslında
Sorularıma cevap istemeyeceğim
Anlamanıda hiç beklemeyeceğim
Birazdan kapıyı çekip gideceğim...
Biraz gelip biraz gideceğim
Kimseler duymadan ansızın öleceğim
Kelimeler yoruldu virgül bir nefes istedi
Kabullenmek gerek herşey bir noktayla bitti
Gözlerimde esir kaldı çoğu zaman kelimelerim
Yorumsuz kaldı bazen haykırmışlarda sözlerim
Beyaz sayfalarım kanımla kirlendi
Ölümler yine başımda dillendi
Artık kurtulmalıyım derken kendimden
Sehba önce davranmışta kurutulmuş benden
Yavaş yavaş gözlerim buğulanmaya başlıyor
Yürek bir kuş edasıyla durmadan çırpınıyor
Derken şaha kalkıp boynumdan kopuyor ilmek
O anda tutuyor beni bir anlamsız gülmek
Tanrım bana layık değilmi yoksa ecel ile ölmek
Yordu beni her akşam ecelsiz ölüp sabah dirilmek
Bir derdim var ama kimseye diyemiyorum
Neden ben bir kerecik ecelimle ölemiyorum
Yıllarca korkuları boşuna taşımışım sırtımda
Boşuna anlam aramışım hayat denen boşlukta
Sehpadan ilmekten Kurtuldum ama
Anlamsızlaştı bunu bilmek
Onun yerine anlam kazandı
Gülmek daha çok gülmek
Ne kadar istesekde bizler ölmek
Sevene yakışmaz çekipte gitmek
Yeter artık beynimdeki şiir sulandı
Daha da saçmalamadan son bulmalı