Ö(lç) Kaderimin Ateşini

İliştir dudaklarını alnıma

Ö(lç)p kaderimin ateşini

Ki bu

Her şeye rağmen

Seviyorum seni demektir bana

Uyusam,uyusam da unutsam

Kirpiklerim çırpınıp dursa

Ben ağlamasam...

Çekmeliyim üzerime

Sonuna kadar gözkapaklarımı

Ki

Bakışlarım üşümesin

Bu soğuk ayrılık gecesinde

İlk gülüşünün hüzün çukurundan

Yakalamıştım seni

Hatırlasana yar

Ne yarlardan düştük seninle

Kader değil miydi

Yeniden buluşturan

Tenhalaştıkça

Kalplerimizi.

Kaç kere boydan boya kesildim

Gözlerinin meridyenlerinde

Kaç kere buhar oldum

Kaç kere dondum

Sonra çözülmelerim

Damla damla ellerinde

Mutlu bak bana

Mutluyken bak demiyorum

İkisi arasındaki

O tedirgin ayrımda

Seni seviyorum.

Ayrılığın da bir acıma duygusu olmalı

Ki

Katlanılır kılabilsin insan

Hayatı

Şimdi ne desem boş gelecek,

A(ğı)r gelecek gururuma

Belki küçük bir cümleydim

Söylenmesem de olurdum

Söyledin,

Sonra ne söylediğini

Ben bile unuttum

Dokun bana

Dokunaklıca

Bir ayrılık bestele parmak uçlarında

Korkma incinmem

Bas tuşlarıma

Şimdi dağarcımdaki

bütün kelimelerim

sallanıyor bir darağacında

kelimesizim

kim bilir

belki de bu yüzden

ölesiye sessizim

Her gidiş bir sus bıraktı bana

Nihayet kalmaları eşitledim

Susmalarıma

Bitti artık

Karalama defterimin sayfaları

Kapattım beni yokluğuna