Ölü Ana Fikir

hangi taşı kaldırsak

altından kelimeler çıkıyor

çok masum ve küçük

karıncalar öpüyor

dudaklarının kenarlarını

deliren mısralarda

ölüp ölüp dirilen

neden her zaman benim

oysa eğilmeden

bükülmeden dimdik

öpmek gerdanını

mümkündür bir zürafanın

yaşamak adına şimdi

dizlerimdeki o derman

içimde sakladıklarımdır

yazmasak ölürüz

asıl cevher gibi çatlayan

damar damar dimağımızda

sonsuz bir aşk var

kaç kadeh kırdın ardımdan

cenneti cehenneme satmış

kaç şeytan çatlattın yar

iki zulüm iki şehir iki satır

malum şimdilerde senin

eteklerinde çalan zil

görüp göreceğin son mevsim

bil ki hayata dair aşk

ölü bir ana fikir

henüz ayaktayken gel

ben şehrini filler basmış

Nasrettin’im