Ölü Borsasında Hiç Ve

Halini kendisinden bile gizleyen bir meczup karanlıklar

İki kişi kocaman bir uçurumun kenarında

Derin yar boylarında kesik fermanlar

Kırılmış görüntülerde kemiklerim var benim

Kadavramı borsalarda allak bullak takipte

Bugün kaç kere öldüm edip bey kaç kere küstüm kim bilir

O düşlerimdeki sarışın kederli bir esmer çıktı

Boynuma dokundurdu kırılgan ellerini

Boynum kırıldı

Ben o iki kişiden biriydim derin yarın ağzında

yüzümü mevte döndürdü

kendisi kanat çırptı

Yalnızlığın bir kanat olduğunu biliyordumda edip bey

Keder ve gaddarlık ne vakit kanat oldu

Ruhumun eksi kırklarında cehennem dondu

Bakmadım bugün borsalara

var mı kentsoylu aristokratların içinde

Ölümle hemhal olan

Kibarca küfürler eden o üstsoylu insanlar

var mı bakmadım

Bilirsin tersine döner böyle vakitlerde

Küçük insanların kocaman dünyasında borsalar

Hem birşey daha varki içim hüzünle eğlendi

Hep namussuz çıktı düşlediğim sarışınlar

Esmere döndü kumrala döndü

Kırılacakmış gibi duran buzlara döndü

Ama hiçbir noksanlık bulamadık ölümün ardısıra

Bir zamanlar dedem yüzüme güldü

Hepimizin birikmiş ölüleri yok mu edip bey

Ben bir ölü olmamak için öldüm ilkin

Öldüm ki kanım yok benim bulut dallarında

İsyan türküleriyle yatıştım bunca zaman

Kimseye gülmek nedir bilmeyen gözlerimdi var benim

Onları kim yaptı diye dönmedim aynalara

Hepimizde uğuldayan bir orman gibi pişmanlıklar

Kainat şu kadarcık birşey kalıyor başucumda

Değirmenler dönüyor

yazılan ve okunmayan kitaplar gibi

kalıyorum sonunda

Edip bey

Şimdi sen ne kadar yoksan şurada

Olmuyoruz ikimiz o kadar

O kadar olmuyoruz ki

İnsanlar çay içip tütünleri biliyorlar

dumanlara sarıyorlar özlemleyip çektiklerini

Bir kadın pencereden bakıyor

Sen ona bakmayı öğretiyorsun görmenin öncesinde

Sen ona görmeyi öğretiyorsun yokluğun öncesinde

Sen ona yokluğu öğretiyorsun olmanın öncesinde

Ama ne diye bunca çaba edip bey

Kadın pencereden istemsizce bakıyor

İnat ve hırsla var olup gene

Ama olmayalım biz

Gerçeğimiz kaskatı bir taş duvar

Düşlerimiz uzun ve geçitsiz zamanda

Kendisini kandıran soysuz intihar

Varlığımız edip bey

Tek kelimeyle söyle

Bize dar

Biz olmayalım edip bey

Biz anca yokluğa sığarız

ve bizi yokluk paklar

Işığı söndür

bir dedikodu gibi yayılsın içlerinde

Sükuta nabız şanımız

Artık

Geriye kalan bir suskun oluşta

Hiç oldukça hep varız