Ölü Mevsim

Bir ölü mevsim kaplamış ruhu

Ne cemre düşüyor bir yerlere

Ne kardelenler başkaldırıyor ayaza

Buz kesmiş toprak, buz kesmiş yürekler

Sırtını dönmüş rüzgâr

Solgun, kuru dallara asılmış dilekler

Beklemek sürünüyor tozlu yollarda

Gelmek yok mu gelmek

Hâlâ en uzaklarda

Bin bir emekle kurduğum bahçede

Güller solgun, çiçeklerin boynu bükük

Bülbüllerde hep eski tarihli nağmeler

Alıştım renksizliğine her şeyin

Tadı arıyorum günlerime gecelerime

Masalların büyüsüne hasretim

Neden zor gelir sensizlik

Düşüncelerimde alışamamak yapışık

Neden mevsimim kış

Bu yürek hangi büyücünün düşmanı

Hangi kötü büyülere kurban saatler

Bahçe soluk ben mahzun

Hem seni hem kendimi kaybettim

Kelebekler uçuşunda sürekli sessizlik

Bütün yokuşlarda sensizlik inişlerde bensizlik...