Ölü Nefesindeki Kör Baykuş

Bir gölge var içimde, kımıldamayan,

Kapanmış gözlerimde ölü bir hatıra,

Nefesim soğuk, içime çektiğim ölüm,

Her solukta biraz daha yakın bana.

Kör bir baykuş konmuş içimin karanlığına,

Gecenin en siyah noktasında bekliyor,

Görmediği bir dünyada, sessiz ve suskun,

Yalnızlığın kanatlarında usulca süzülüyor.

Hangi yıldızdan düştü bu karanlık,

Hangi boşluktan, hangi unutulmuşluktan?

Ölü nefesimde yankılanan bu ses,

Kimsenin duymadığı bir çığlık mı yoksa?

Kör baykuş, varlığın ağırlığı altında ezilmiş,

Kendi gölgemi tanıyamaz oldum,

Bir zamanlar ışık dolu olan bu dünya,

Şimdi yalnızca bir mezar, bir karanlık kuyu.

Her şey sustu, her şey bitti,

Bir zamanlar var olan tüm umutlar,

Kayboldu ölü nefesimde,

Kör baykuş, sen de benimle ölümsüzsün şimdi.

Yitik rüyalarla dolu bu dünya,

Bir boşluk, bir hiçlik, bir unutuluş,

Kör baykuşun kanatlarında uyuyan,

Son solukta, ölü nefesimde son bulan.