Ölüm

Ölüm, öyle ucuz olmamalı;

Evet! Ölmeli insan zamanı gelince,

Ama zamanından önce.

Minik bir kız çocuğunu kurtarırken,

Siper etmeli gövdeyi insan,

Öleceğini bile bile.

Etin dört bir yana dağılmalı

Başkentin göbeğinde,

Hem de tam göbeğinde;

Fikirleri yok edemeyen bombanın tesirinde.

Ya da boynunda yağlı urgan

Götürürken seni ölüme;

Sen yine de gülmelisin,

Gidiyormuş gibi düğüne.

Yıllar sonra da olsa,

Yeniden hayat bulmalısın;

Mısralarda şiirlerde

Nazım gibi,

Onlar öldüğünü zannederlerken.

Ama bomboş yaşayacaksan,

Ve her defasında yine korkacaksan

Bir nefes daha alamamaktan;

Ağır gelmeyecekse her şeye rağmen yaşamak;

Bunca tutarsız, anlamsız ve amaçsız kütlene rağmen,

O zaman, kalk at kendini denize!

Düşsün, fuzulî hayat bulan o ağır bedenin,

Kurtarabilmek adına onurunu;

Düşsün hızla,

Yüksekten, yüksekten

Çok yüksekten.