Ölüm -senfonisi

gözlerine ayaz hüzün düşüyordu

soluk yüzüne ay ışığı yansıyordu

mor dudaklarının soğukluğunda

utangaç bir tebessüm gülüyordu

tarifsiz bir acı ile dolu bakışlarım

suskun sarhoşluğumun nedeniydi

deniz renginde olmalıydı gözleri

palazlanan karanlığın gizeminde

anlamsızlık içinde ıssız bir mezar

gecenin kuytu gizlisine saklanmış

bir kaç nefes içinde sönen yıldız ve

ölümsüzler arasında yaşayan ölümlü...

Suskun//