Ölümcül Sevi Günleri

Kapanan yollar bir türlü çiçeklerini açamayan

erik dalları gibi ayrı ayrı duran üstelik birbirine inanmayan

kadınlar ve erkekler için asıl bu dünyada bilsem kaç ayrılık var

cehennemin orta yerinden kaçmışların yangın yeridir gönlümüz

ben söyleyeyim siz dinlemeseniz de olur anlarsınız artık

kamunun halidir bizim de utanıp söyleyemediklerimiz

bu zamanda aşk bu zamanda yaşamak denen iş

yarı yarıya bir intizar bizim için top yekûn halledilememiş

bütün hesapları bir kalemde görmektir eski bir karalama defterinde

yüreklerinizin sandukalarını açın çözün şu bağlı dillerinizi

okuyun dokuyun olabildiğince ilmek ilmek düğüm düğüm

tutukluysanız kaçın şehirlerinizden yıkın talan edin yurtlarınızı madem

hayata gülümseyen yüzlerine baktıkça balıkların

rüzgarlara yenilen dalgalarına küsmüştüm uzaklardaki denizlerin

dip dalgaları gibi sessiz sedasız dudaklarındaki yarıklarla

ufukta birer ikişer kaybolup giden pullarını vurdu sanki Ay ışığı

kayıp gitti yüzümden bütün gülüşlerim bir Nisan sabahı

kaldırın yalan peçesini yüzlerinizden her birinizden ayrı ayrı usandım

yaşlı ve çelimsiz gemi adamlarının ellerinde şarap şişeleriyle

aldıkları yol kadar bilemedi kendinden geçenlerin kıymetini kaptanlar

sustu çaresizce kapattı gözlerini ruhunu dinledi mendireklerin

hakikat bu seçimleriniz sizin kaderinizdir dedi Tanrı kederinize aldanmayın

çingenelerinde hakkı var bu dünyada en kahpesinden Çinlilerin de

ne Tanrı intikamıdır çile ne kulun aptallığı altı üstü budur yaşamak denen çelişki

gün nasılsa bir yerlerde aydınlıktır yönünü değiştir geceden korkma

küflü yemişlerin ağzımda bıraktığı tattan anlıyorum yaşamak güzel şeydir

bu yeni çağ eski limanlarda batık duran gemileri de kıyılara atmıştı bir süre daha sabır

ağlayan çocukların onları anlamayan annelerin babalarına bakıyordum nasıl

bitmeyecek savaşların başkalaşmış dilleriyle ölüyorduk hepimiz asıl

hiç bir salgın sevgi kadar bulaşıcı değildir utanın da bari yalnızlığınızı sevin