Ölümden Bir Yaprak / Beni Biraz da Böyle Hatırla

Yine ölümden bir yaprak düştü tenime yeşil ile sarı arası,

Bir tutam kuru toprak kokusu avuçlarımda,

Serin ve gece karası.

Şafağa saf tutarken, düşlerim,

İnsafsızca yırttı göğün kefenini, hüznün mızrağı,

Beni bir tesadüf vurdu.

Islatıyor kaldırım taşlarını

Umutsuzluk incileri,

Şimdi bütün yollar çıkmaz sokak tenhası.

Yüzü silik insanlar, dilsiz ve sahipsiz,

Sebepsiz ve renksiz

Sarıp sarmalıyorlar uzanmış bedenleri bir fırtına sonrası

Gökyüzü bürünmüş hüznün rengine

Bedenlere beyaz bir örtü gibi serilmiş ayrılık

Can çekişiyor şiirlerde imgeler

Mısralar prangada

Evlerin çatıları dokunurcasına yaralarımıza örtüyor üstümüzü

Agitlar yankilaniyor kör kuyularda

Ve şehrin en işlek yerinde yine bir ölüm molası

Martı kanatlarında eşkiya ayrılıklar çığlığı.

Karada emekleyen sandal gibiyim

Küreksizliğe ve denizsiz kentlere mahkum.

Gözyaşımla suni okyanuslar çiziyorum,

Umutsuz ülkelere.

Parmaklarımda pulları ölü dalgaların.

Şimdi bir kaç incitmeyen kelime düşünüyorum vedaya dair,

Gözlerimi dahi kaçıracağım yerleri hazırlıyorum önceden.

Konuşmak gerekir derken anlamsızca susmayı,

Ve biliyorum çekeceğim acıları bir ayrılık sonrası.

Şimdi dudaklarımda kabir sessizliği,

Bir de yarım kelimeler dilimin altına kıstırdığım,

Bilmelisin ki Delâl ben giderken kendimden

Ve gurbetse bana düşüncelerim

Hiç yazılmayacak bir şiirdi söylemek isteyipte söyleyemediklerim...