Ölümden İzinsiz

uzaklığın büyür mü benimle?

benliğim uzaklaşır mı kendimden

senleştiğim gibi aklımı aldı da

ömür dağlarındaki hırçın atmacalar

yalnızlık kayasında parçaladılar

dudaklarımı

bir rüyalarımda ekmeğe kör bakmadığımı bilirim

bir de öpmeyi unuttuğumu hep

doğmamış bebelerin yüzleri suyu hürmetine

perçemlerinden doğan güneşi

gün ışığı kapardı ya gözlerini

üzülürdü ya ellerimin dudaklarıma gidişi...

ahmak ıslatanların ellerine değmesi hariç

bir de hepliğini öpmeyi unuttuğumu

zaten sendin taş bu ıslaklık şu ateş

o kıvrıla kıvrıla giden yol

dumanlı dağ türküsü

işte ağlamışlıkla yüzümü yıkamışlığım

affet

tutamadım hiçbir yeminimi

dünya tenha mıydı?

yoksa aklımız hayattayken biz miydik türkülüsü

sevdayla çıka gelmenin hayatın aklına?

çelişki olmasa biz olmazdık değil mi be gülüm

ve mutluluk bizimledir daima

sığdıramasak da acılarımızı yüreklerimize

uyandıracak bir sabah çıkar mutlaka gülüşlerimizi

böyle bir son ellerimizin

birbirlerini özlemesinin sınırsız kaçıklığına:

sabah olacak

korkmayalım

hiçbir şey vardan yok olamaz

varız

bu alemin bir köşesinde

ölümden izinsizliğimiz tek utanmazlığımız

ve utanırsa aşk ölümlülükten

şair ölmekten utansın

gerisini zaman düşünsün

yapayalnız bir yakınlığa tutunup

kalabalık bir uzaklığa ulaşmak için

her yaz kar çiçekleri sevmek gibi

susuz kalmak gibi tarih denizinde

ve bu alemin bir köşesinde tüter ne de olsa

ölümden izinsizliğimiz