Ölümle Toprak Arasında Ki Adamlar

'' Maden işçilerine ''

Toprak kokuyor siyah adamlar

Elleri nasır tutmuş babalar

Yerin on kat altında

Nefes alıyor siyah elmaslar

Üstlerinde tepiniyor

Yüksek ökçeli

Boyalı bebekler

ölmeden tabuta giriyor

Diri cesetler

Ölüm kokuyor kundakta ki melekler

Bir bez, bir süt için

Toprakla ölüm arasında

Araf da kalıyor bedenler

Ölümün soğuk nefesini

Öpüyor demir kalpler

Karanlık in den çıkıyor

Cesur yürekler

Ellerinde siyah elmas

Sunuyor ceket yüzlere

Eve gidiyor siyah kefende

İki melek karşısında

Bir öpücük konduruyor alınlarına

Sonra ellerini açıyor Tanrıya

Güneş doğuyor tepeye

Onlar gidiyor

Yıldızsız, karanlık geceye

Ve sonra

Bir patlama

Taze mezar açılıyor

Diri cesetlerin üzerine

Yok oluyor karanlık adamlar

Ve ölüm kokuyor kundakta ki bebekler...