Ölümsüz Aşk/ın Ölümü

Kalemim elimde,

Sayfalarıma bir bir seni yazıyorum

Kelimelere düşen her harf,

Derinden derine kesiyor umudumu

Ve umudum imkansızlığa akıyor

Ben ise;

Sensizliğin uçurumundan

Sonsuzluğa düşüyorum...

Oysa ki;

Hiç ölmeyecekmişim gibi sevdim seni

Ve kalbim de öyle benimsedim sevgini...

Yokluğun da geçen her dakika,

Öldürdü bütün hayallerimi

Artık seni hayal bile edemiyorum!

Gel gör ki;

Yine gözlerim yaşlı

Yine yüreğim'de acı sızın var

Güneş bile zamanını doğup batmak ile geçirirken,

Ben sensizliğe,

Bir saniye bile tahammül edemiyorum

Sen söyle,ben seni nasıl unutayım yar?...

Sen unutulmak isteyince

Yüreğim öksüz,

Bedenim ruhsuz,

Dertlerim dermansız kaldı

Senden sonra-

Gündüzüm olmadı,

Mutluluk beni bir kez bulmadı,

Ve her an seni arayan bu gözlerim

Birgün olsun gülmedi...

/...Artık yarını olmayan bir günün içindeyim

Ben bu gece'nin sabahını bir daha görmeyeceğim.../

Bütün acılarım bu gece dinecek

Ve ölümün kokusu,

Her bir zerreme sinecek

Sensizliğin dermansızlığını kaldıramayan yürek

Şu zalim dünya'dan çekip gidecek..

Ve ne olur yapma deme bana

Ben sensiz yaşayamam demiştim sana

Sen ise;

Beni bir başıma bıraktın

Bana her gece karaları bağlattın

Bir tek senin için gülen bu gözlerimi,

Her dakika her saniye sana ağlattın

Sen bana,

Hayattayken,ölümü yaşattın

Ne olur bana yapma deme!

Ben ölümü,sen giderken tattım...