Ölümsüzlük Oyunu

Aylar sonra yine aynı sahnedeyim

Sen yoksun karşımda

Bu sefer yalnızlık rıhtımında

İçtiğim çay ve durgun kalbimle

Başbaşayım yapayalnızım

Rüzgar sadece tek yöne esti

Yıllar boyunca sadece duygularıma

Güneş dahi üşütüyor şimdi

Kül gibi hoyratça savrulan hislerimle

İliklerime kadar hissediyorum

Yalnızlığın hüzünlü senfonisini

Bir ileri iki geri adımlarım

Yaklaştıkça yanmaktan

Öfkeden kaçışlarım

Artık huzursuz ve güvensizdin

Gözlerin lekenmiş

Kalbin solmuştu

Vakitle savaş içerisinde

Günlerce sevinçsizdim

Ölümsüzlük sisleniyordu

Gözlerime uzaklaştıkça kokun

Ödünç verilmiş bir piyesin

Son sahnesiydi yaşadıklarım

Ve gözlerim kapanıyordu

Sonsuzluğa...