Ölümüne Öpüşeceğim

taş yerinde ağırdır diye bıraktım seni

aldığım yere

belki midye kokacaksın

belki yosun

güneş yine oradan batacak

eylül ile ekim arası bir yerde, iklim hiç şaşırmayacak kendini

balıkçı ağında arayacaksın belki hüznü

belki uyuyacaksın yine, kolyoz kokulu o bahçede

sektirirken ben o ince belli taşları

yakamozu kaçıştıran öfkem vurulacak o eşsiz mavide

yine kuşlar ötecek

yine kuşlar ölecek

kıvırcık marula sarılırken

bir duble rakı, yine sarhoş olacak sigarının o son dumanı

gözlerim bayılacak belki

gecenin inadına

ışıklarına takılacağım

o koyun

uyumayacağım

ölümüne

ölümüne öpüşeceğim yalnızlığımla....