Ömre Ayak Direyen

çağla dalıyla gelirdi kış

su renkli havada koyun koyuna

gençliğimle saçlarının yan kısmı

aşka aşkla tutunmaktı tek dürüstlüğüm

gerçeğe hiçbir gidişin yakışmazken

ömre ayak direyen kavak ağaçlarıydı

gözlerime sırıtkan sırıtkan bakan

ve dişleyen etini son sonbaharın

kıvrak bir sarımsılık kalırdı gerisin geriye

hiçbir mevsim olgunlaşmazdı içimde

bakışların karşımda değilken

zaman ham bir meyve kadar aciz

çiğ bir çocuğum kumrallığının uzağında

yağmura dudağıma dokunmayı öğretirken

gün ışığının yanağında her türlü acı ve öfke

yalnızlığıma acele gerekçeydi

sisli sisli ağlaşırken sokak lambaları

ve üşüdüğümü anlama diyorum ürkek kar tanem

gücenmesin varlığının nedeni...

zaman her zaman bizim zamanımızdı

yağmurluğumuzun altında güneşli

sıcacık inci gibi birer ayrılık

terine uzak oyun bozanlığımla serseriyim

sensizliği unutmayı deneyerek

eksik tamamlayan ölümü

bütün düşleri acemi

korkak

kurnaz

sarsak

uçarı...

ölü bir yankı içerimde

canlanacak gelişinle

çığlarına dürüst yalanlarımın...

kibirli bir öğlen sonu

terk edeceğim gölgelerimi

sevişecekse aydınlıklarımız

ömre ayak direyerek

yaşlandığımızdan habersiz...