Ömrü Acıyor Gibi

Bulanık bir aynanın tefsirinde gözlerin

Gözlerin maziliği silen deprem

Siyahın gıybetinde

Ayın yalnızlığına eşlik eden

Yokluğun kuşları gibi

Hâlihazırda çıkmaz sokakları

Özümseyen

Kirli sızı var

Pencerelerin güzergâhına kaydolan

İzi kalan sevimli vakitlerin avucunda

Nice gizli eşkâller konakladı belki

İki ayrı bedenin

Arasındaki mesafeyi uzatarak

Boğazı düğüm düğüm

Yutkunamadan geçip giden

Mecnûn gibi

Sevdâyı

İstanbul’un mavi kokusunu

Hatıra getirirken

Küsmelere ant içen bir güldün sen

Ekşiyen günün vahimliğinde

Eskiyen yanımızdan

Kahve tonlarına bulaşarak

Kırılan bir barışı

Üstüme dökmeden anlatır gibi