Ömrümüzün Zili Çalarken

Uçsuz bucaksız yalnızlığımızın

kuytu inlerinde

Çapraz nöbetlerimizin korkak

şafaklarını tararken

Gurbet havasında türküler

yakarız hayata

Doğan güneşe teslim ettik

ayinlerimizi

Tükendik bir menzilde hasret

dolarken sarılaşlarla

Özlemli göğsümüzde sıla

kaybolur

Penceremizdeki buğuyu okşar

tükenen günler

Ömrümüzün zili çalarken her

sabah koğuşlarda

Mevsim kış ruhumuz

kederlendikçe

Uzak şehirlerden ışıldayan

umutlara yaslanırız