Ömür Parkı

bir dünya savaşı görmüş sokağın loşluğu

kıtlıktan çıkamamış ağacın cansız yaprakları

ve kıyım kurbanı çocuğun kötürümlüğü

öncesi ve sonrasıyla tarihi unutmamaktır

gün ışığının doğuşuna sevinmek

birgün geleceğini düşünerek

umut dağının yamacına

düşleyerek sabah düşü yeşili

gizlemeden hiçbir yürek burukluğunu

gözlerim seni okumak

parmaklarım yazmak azgını

nasıl bir cinnettir bu? ...

eksik olmaz çamuru ayaklarımın...

zamanın turuncu devrimidir sensizlik

mutsuzluğumun herhangi alelade bir anında

herhangi bir kapıya dokunalım istiyorum

paylaşmak olsun huzur evi ellerimizin

hergün saat ikiyi çeyrek geçe

bunun dışında

ömrümüzün özetini

tek cümlede konuşma parkımız olsun

bir yerlerde mutlaka

ikimizin...

genellikle sonlanmaların rağbet ettiği

ve akşamları daima neonlara tutsak

göğünde yıldızların var olma savaşı verdiği

poyrazları simsiyah bir

ömrümüzün özetini

tek cümlede konuşma parkımız...

hasta soluklarımızın

keşmekeşçe ağrılarıyla yoğun

ve bütün yorgunluklara inat...