Onulmaz Karanlık

Sen gittin gideli şu onulmaz karanlığa
milyon yıl geçmiş gibi adeta
bak çekildi el ayak
bir başımıza kaldık hatıralarla
ana, kardaş, evlat
onlar da aramıyor artık
herkes kendi derdinde kaybolmuş
ruhum çekiliyor o tepeye vardığımda
yanına uzanıp boylu boyunca
en derin uykuyu çekesim geliyor

Sen gittin gideli şu onulmaz karanlığa
zaman durmuş gibi adeta

duvarlarda eski nefesinin yankısı

bir sandalye hâlâ seni bekliyor
masanın ucunda unutulmuş bir sessizlik

sokak lambaları sarı bir ağıt yakıyor
gece her köşede seni soruyor bana
adını söyleyince kırılıyor içimde bir şey

toprağın altı mı daha soğuk

yoksa kalbimin içi mi bilmiyorum
biraz daha eksiliyor dünya

rüzgâr geçerken saçlarının kokusunu getiriyor
bazen bir kuş kanadında arıyorum seni

bazen sabaha karşı üşüyen yıldızlarda

Sen gittin gideli şu onulmaz karanlığa

göz yaşlarım çürüyor adeta

Rüyalarıma gel artık