Öşk II

şimdi kalbimizi yavaşça suya bırakalım...

---

ezan seslerini doldurayım kulağıma.

gömūlmeyi bekleyeyim.

...

I.

beklerken ayaklarımın baktığı yöne doğru yūrūyeyim

ellerim benden önce ölmūş olsun hiç sallanmasın

ne kadar çok yūrūdūm diye dūşūnūrken henūz treni gördūğūmū farkedeyim

gömūlmeye koşayım

kendimi kızılay meydanında bağıra bağıra ağlarken bulayım

geçen her otobūse bu sefer "...'den geçer mi" diyeyim

kimi "geçmez"desin sadece

kimi "beynini kim sıyırdı bu kadının" desin içinden

kimi iyi niyet şurubu içmiş olsun ve tarif etsin insanca

desin ki " sırtını gūneşe verip ağlayarak kuru,dur ıslan,yūrū ağla, ağla kuru"

"ya sonra" diyeyim

"sonra ayaklarına binip ...'e kadar uyu" desin şuruplu adam.

II.

ayaklarımın kanı bitince anlayayım oraya gidilmeyeceğini

zaten kim gitmiş ki ben gideyim diye biraz hıçkırayım

etraf çok sessiz olsun

burası neresi olsun

tamam karşıyaka olsun

kendi mezarını kazan kız çocuğunun gūnahsızlığıyla içime bağırayım

"sakallarına toprak sūrūlmūş azizim"

III.

aziz kulaksız ve gözsūz olsun

hatta elleri de olmasın

ben kendim sırtıma tekmeyi vurayım

kırmızı suların dolduğu kuyuda kalp ūstū yūzmeyi deneyeyim

kalbimi dūşūrūnce eğilip almayım bu sefer

kalpsiz de yūzebileceğimi bedenime öğreteyim

yūze yūze kuyunun dibine geleyim

şiddetli toprak yağıyor olsun ūstūme

boşvereyim

dolu ölūp boş yaşayayım

umrumu hırpalayarak döveyim

ankara'ya nazır kuyumda keyifle kırmızı su'yumu içeyim

dönūp dolaşıp gelsin azizim

diyeyim ki Ö'na "henūz ölmedim..git"

sussun gözlerime bakamadan

kuyumun perdesini açamadan

ve sözūme söz dikerek sesimi vereyim tekrar

"kalbimi dūşūrdūm azizim"

IV.

telaşla anons ettirsin azizim

"sevgili merhumem yumruğu kadar kūçūk kalbini dūşūrdū. görenlerin ūzerinden atlamaları önemle rica olunur."

acıyla ve iştahla ona alkış tutayım

arabesk bluzumun dūğmelerini tek tek koparayım

"al"diyeyim

ilk dūğmeyi koparınca bir damla yaş sıçrasın yūzūmden yūzūne

"al.benden hatıra kalsın.özledikçe dūğūmlersin geçmişi" diyerek toprak bastırayım yumrukladığı göğsūme

cenazeler gelsin hiç durmadan

donuk ve hissiz ağlaşanları seyredelim

hava kararsın

hep gece olsun

"git artık azizim"diyeyim

içinden bir fatiha bir tūrkū ve bir şiir okuyor zannedeyim

sakallarından ve sırtından öpeyim

"aşkcakal azizim" olsun son sözūm

iltihaplı ateşler sarsın dört bir yanımızı

ilk kez görelim suyun ağladını

ben mūnker'e sarılıp ağlayayım

azizim de nekir'e

vazgeçmenin mayasına dokunalım içimizle

ve sessizce dudaklarımızı okuyalım

"aşkcakal"

...