Otonom

vuramıyorum zamanı,

zaman karşımda bir dev

bense cesur yürekli karınca.

kollarının arasına giriyorum,

bir itip bir çekiştiriyorum

sonra bir ıslık,

dökülen takvim yapraklarından

yardım istiyorum...

basamaklarından bir aşağı

bir yukarı inip çıkıyorum,

ne var ne yok karıştırıyorum

odalarını kapıları çarpıp çokça,

kimleri görmedim oralarda

adlarını hatırlamıyorum

biraz önce ordaydı işte

ya şimdi?

olmuyor, olmuyor denedim

aslında öldürüyorum da zamanı

vuramıyorum, aynı şey değil.

bir avuç kum döktüm toprağa,

kaçını yakalayabildin arasından

saatlerin, dakikaların, saniyelerin?

şimdi koş, koşmak zamanı!

nefes al, ver

bir aşağı bir yukarı,

sonra bolca dinleneceksin

vurduğunda zamanı

öleceksin...