Öyle Garip Ki Taş Yüreğin

Yılları öğüttüm

Ömrüne kucak açarak

Vurdun alnıma lodosları

Denizimi kabartarak

Gönlümün saklı yerinde

Ayıbını anlatsa da aynalar..

Bir anlık gülüşler miydi

Yeni yeni,çizildi anlıma imgeler

Şimdi yatarım koynunda

Ömrün orta yerinde

Üstümde tüm bulutlar sürgünde

Oturmuşum bir öykünün orta yerinde!

Bilir misin ki ,hangi sahilden koptu

Unutulmuş zamana aşklar

Ömrü, böyle kadehlerden içerken

Kaygılarla sevmek?!..

Yıllanmış küllere savrulmak?!..

Uyanışı kımıldarken yüreğimin;

Kavramlarımın ölçüsüzlüğü

İç dürtülerimin isteminde.

Tüm belleğimin yitikliği

Yenik itiler düzeyinde.

Gölgemle yan yana yürüdün

Yanar söner ışıklar saçtın derinliğime

Gönlümdeki yokuşun,yolunu düzdün

Varılacak yerde, sabredemediğine ...

Taş mı yüreğin ?..

Sevmek, yaşamın arta kalan yeri

Sevilmekse, can suyu sarhoşluğun!

Bakarım da her kurguda, gözlerine...

Yenik tutsaklık başlamasın diye

Büyükçe suskularım dile gelmesin

Bu duygusal gelgitler sende iken

Mutluluğu tüketmeyi ,isteme benden !

/Unutma sakın;

Birkaç sözcükle anlatılmaz ki yüreğindeki yadsımalar

Duygularında bir asallık olsun isterim unutulmadan.../