Öylesine Bir Sabah

_ sessiz ve ıssız etraf

dün yok artık yarında hiç olmadı etraf nura boyandığında

hayatı için adanmak özlem çekerek

bütün insanlığın acısıyla yalnızken denizdeki ışıklara daldım

ay battı batacak sulara

ağaçlıklar içinden şakıyan bir serçenin sesiyle uyandım

yalnızlık ile coşku vardı bu seste gün yükselirken ufka doğru

tekrar sabahın olmasını bekleyen gecede kavramak hayatı derinden

böyle ölüm çok güzel olmalı kızaran ufuklarda eriyen ay

salkım saçak dal gibi gün ışıkları denizden aksedince

korku sardı geceyi ve bulutlarda helecan

sadece bulutlar yaprakların umarsız hışırtısını duydu

_ sana bir sözüm daha var

insan ancak çocukken böyle korkuyla dolar karanlıklar içindeki soluksuz ay

görülmemiş bir gece değildi ki geçen gece

neden yapraklar gibi düşmede gönülsüzsün günden

güneşin bakışı hep beni aldatıyor tüm sokakların yüzü sabaha çevrilirken

tarlalara yay artık gölgeni güneşli saatler

ay ve gün birbirilerinden hüsranla ve mutsuz ayrılırken

yapayalnızdır hep yalnız kalan bir kere

sahip olduklarım çok uzaklarda ve kaybettiklerim

güçlenip genişlemek derken zamanı unutup affettim

buhar oldu düşlerim karışıveren maviliklerde

şimdi şafak söküyor görkemli ve acılı

_ birden her şey sustu

ay ve güneş birbirine yalvaran iki göz sanki

hiç bir zaman sarılamadığım ve vazgeçemediğim ömür gibi

köşedeki ıhlamurun bağrından kokular karışıyor rüzgara

gece ve gündüz düş oldu birbirine

artık gülüyor güneş toprakta ve denizde

bu düşten önceki yarı aydınlıkta yalnızlık dökülür gökten şehrin üzerine

çiğ aradaki o saatlerde yağdı zamana evrilerek

bende gece biterken onlarla birlik yavaşça taş kesildim

biri var ki bu düşenleri tutuyor yumuşak ve sonsuz eliyle

şeddeli arafta durmuş gibi sessiz ve sakince

olgunlaşmak sanırım bu hayatın ötesinde