Oysa Seni Seviyorum Demek

gündüzün güne bulandığı öyle bir anda

çıkmıştın karşıma

ne zamandır böyle bir an yaşamamıştım

yanımdan geçen arabaları bile farketmiyordum

hangi pişmalığı eski bir portmantoya astığımı bile

sadece seni hatırlıyordum

ufak ufak aşk kelimerini yanyana getirdiğimde

neyin var diyorlar yürürken kaldırım üstünde tanıyıp tanımadığım tüm insanlar

sendeliyormuyum diye düşünüyorum

lodos çarparken en zayıf anıma

çok da emin değilim

hep aynı soruyu sormaktan korkuyordum

herhalde aşık oluyordum demeyi

ama sormama fırsat vermeden hayatımın içinde

titretiyor yürüdüğümde gölgelerimi

içime işliyordu sanki bütün şehrin soğuğu

sen olmayınca yanımda

biliyorum belki de bunlar

senin duymak istediğin sözler değildi

ben kocaman bir adam

ve sen bir külkedisi değildin bu hayatda

o kadar basit ki düşüncelerim

karmaşaların içinde kalmakdan değil de

basit yanlarımın acizliğinden korkuyordun bu hayatda

bu sevginin literatürde karşılığı olsa bile

sende olmadığını görünce

ne kadar sevsemde pişman oluyordum

tutamadığım gözyaşlarımın arasına

misafir olmanı beklemıyorum ansızın

ne de şaşırtmanı ummadığım bir anda yüreğimi

sen hayatın kırmızı tarafında

ben de mavi tarafında olsak bile

belki bir dövüş değil ama

seni kazanma kavgası kalıyor sadece içimde

bir kalemin diline ihtiyaç duyuyorum şu an

kelimeleri yutkunurken kaçamak cevablarımda

oysa seni seviyorum demek

zamansız bir yaşlanmanın ekseninde

yalan da olsa söylenebilirdi

''seni seviyorum'' diyememek

duygularımın üstünü bir gece gibi örtsede

seni örtemedi hala içimde

ne kadar kalacağını bilmiyorum ama

bir sigara dumanı gibi göçebilirsin gökyüzüne yine