Özgecan

yüreğim büyü anne ve ben de büyüm

kalbim kırılgan bir serçe oldu kırılıyor

ilk adımlarımı atıyorum sokaklar sessiz

insanlar ipi kopmuş pervasız ve acımasız

söylesene anne dünya neden bu kadar

oysa bu kadarla mı sınırlıydı dahası yok mu?

benim gördüğüm göreceğim bunlar mıydı

onca güzellikler için de vicdana sığmayan mıydı?

sabahlar geceler aynı değil ürkütücü oldu anne

yüreğim toprakla birleşti ne o sıcak ne ben

sen ağlarken mutlu ola bilir mi onlar ve onlar gibileri

adım atmaz yürüyemem kanatlarım kırıldı uçamam

ağlama annem sorulur hesabı verilecek hesap kalmaz

suçlu çeker suçunu senin de yüzün tekrar güler annem

kavuşur elim senin eline tutar bırakmaz sen üzülme

elbet Rabbim geceden sonra sabahı getirir güneşi getirir. ..

ÖZGECAN

cana ağır olan, gidişe haysiyetsizce uğurlayanlara

baharın da olanı kış günün de matem tutturana

eceli zordan imkansıza çeviren, kimsenin ahı kimse de kalmaz

insan şiddetine, insan katiline, insan tecavüzüne hayır

Rabbim azze ve celledir...