Özgün - İzafi

Haydi suyun ruhuna savrulan kül olalım seninle

Orda ceviz ağaçları varmış, kuzey yarım küre de hep kırılmış putlarla

evrimleşmiş saçların. Sonra dizlerinde yabancı bir şehir uyumuş saat salıyı vururken

uyuyan yontuları yakmış Hades, mum kibrit kızıl ötesi düşler mağrasında

Haydi sen martı ol ben Muamma- kanatlarında Hazerfen uçur bir akşam

Orda kimliksiz bir mağrada kabuğunu kırmış buğday ol sen

siyanürlü şiirler yazayım ben- adının R'si zehirlesin gözlerimi

ağlayan kuşları getireyim sana bir akşam üstü -sen kar yak ellerine

kına diye kınında bir kılıcı ser gecenin en tenha yerine sonra kargı yarası-

olsun içimizden geçen her şiir

Haydi sen su ol ben toprak, bölüşelim yer küreyi m a v i / k a r a

Orda tuzun ve ekmeğin ve aşkın ve alnımıza değen bulutların

Nuhun ve tufanın ve bilumum kıyametin üzerine and içerim ki

yağmurun yüzüne düşmesi değil bir akşam üstü

kurgusal bütün varoluşum, dokunduğunda tutuşması dokunulmazlğımın

izafi bir zaman içinde geçişim sesizce kalp hafızanda...

Haydi sen bahçe ol ben pencere, şiirler oynasın ezberimizde

Orda kıblende sarmaşığım sarsın sınırlarını ki göç

bir elinden diğerine gurbet diye sırat

visali, izafi kurgulanmış çizgilerde mor bedenli ruh

liflerime kandan geçen sen diye

beklesin kadavram seni...